Patagonië Motorreis - Chili en Argentinië

‍Vandaag verlaten we Chili via een mooie, deels onverharde route over het Andesgebergte. We volgen de rivier Melipueco en passeren enkele kleine dorpen. Over vrijwel de hele lengte wordt de grens tussen Chili en Argentinië gevormd door de Andes, wat betekent dat we door lange stukken niemandsland rijden. We volgen een prachtige hoge pas en bereiken het Argentijnse deel van de grens. Het grensgebied wordt gekenmerkt door veel inheemse slangensparren. In Argentinië rijden we verder over een weg die parallel loopt aan de Río Malleo en bereiken zo het plaatsje Junín de los Andes, in het noorden van Patagonië.

Via de Ruta 40 volgen we het Andesgebergte verder in zuidelijke richting. Tijdens de rit genieten we van weidse uitzichten op de hoge bergen. We passeren het toeristische dorp Villa La Angostura, waar koningin Máxima twee percelen grond bezit en haar broer Martín Zorreguieta een restaurant heeft. Vanaf hier is het nog ongeveer 80 kilometer naar San Carlos de Bariloche. Deze stad ligt in het hart van het Nationaal Park Nahuel Huapi, aan de oever van het Nahuel Huapi-meer. Bariloche wordt niet voor niets ook wel de Argentijnse Zwitserland genoemd.

We bevinden ons nog steeds in het Argentijnse deel van het merengebied. In de ochtend kijk je vrijwel voortdurend uit over één of meerdere meren. We volgen Route 258 en na ongeveer 130 kilometer pure natuur bereiken we El Bolsón, de eerste plaats onderweg. El Bolsón staat bekend om regelmatige UFO-waarnemingen en heeft daarnaast een uitgesproken natuurbewust karakter. In tegenstelling tot veel andere plekken in Patagonië vind je hier opvallend veel vegetarische en biologische restaurants. We stoppen hier voor de lunch. Niet veel later verlaten we de hoofdweg en rijden we over een onverharde route het Nationaal Park Los Alerces binnen. Deze middag zien we meer prachtige meren dan je aan één hand kunt tellen. De laatste 30 kilometer naar Esquel rijden we weer over verharde wegen.

Vroeg in de ochtend zetten we onze reis richting het zuiden voort. Voordat we de Chileense grens bereiken, komen we eerst aan in het kleine plaatsje Trevelin. Hier woont de grootste Welshe gemeenschap van Argentinië en dat is duidelijk zichtbaar. Overal zie je draken en de groen-witte kleuren van de Welshe vlag. Vanaf hier wordt de route onverhard en dat blijft voorlopig zo. Via een mooie, afgelegen route bereiken we de grens. Het gaat om een kleine grenspost, bestaande uit niet meer dan een huisje en een slagboom. Iets verderop ligt de Chileense post, die beduidend groter oogt. In Futaleufú houden we een korte pauze en bereiden we ons voor op de indrukwekkende rit die ons die middag te wachten staat. De rest van de dag rijden we over de Carretera Austral, waar de natuur je continu blijft verrassen. Achter elke bocht verschijnt opnieuw een meer, een waterval of een rivier, met vrijwel constant uitzicht op de witte toppen van de Andes. Het gebied is dunbevolkt; de enige andere weggebruikers die je hier tegenkomt zijn herders te paard, vaak gevolgd door een kudde koeien of schapen. We overnachten in het plaatsje Puyuhuapi. In deze regio hebben zich in de loop der tijd veel Duitsers gevestigd.

Het gebied dat we vandaag doorkruisen is nóg indrukwekkender dan dat van gisteren. We rijden het tweede deel van de Carretera Austral, dwars door diepdonkergroen regenwoud met ontelbare meren en rivieren. Dit is zonder twijfel het mooiste deel van Noord-Patagonië. De route voert ons door twee nationale parken: Queulat en Lago Las Torres. We doen het rustig aan en stoppen regelmatig om foto’s te maken, zodat we volop kunnen genieten van al het natuurschoon om ons heen. In Coyhaique overnachten we in een hotel in het centrum van de stad.

We rijden verder zuidwaarts over de onverharde Highway 7 en bereiken de provincie Carrera. Dit is een afgelegen gebied met slechts één weg, maar wel een uitzonderlijk mooie. De route volgt de oever van het azuurblauwe Lago Buenos Aires, waarvan de helft in het buurland Argentinië ligt. Vanaf het zuidelijke punt van het meer is het nog een korte rit naar Puerto Guadal.

Puerto Guadal is een dorp met ongeveer 500 inwoners. De bewoners leven voornamelijk van de landbouw en het toerisme. In de omgeving van het dorp liggen diverse bezienswaardigheden die dankzij de ligging aan de Carretera Austral eenvoudig bereikbaar zijn, zoals een verlaten kopermijn, een waterval en marmeren grotten. We verblijven in een mooi hotel direct aan het meer.

Vandaag staat een lange etappe op het programma. Over een prachtige onverharde weg rijden we langs de oever van het indrukwekkende Lago General Carrera. Daarna steken we de grens over naar Argentinië en bevinden we ons aan de oostzijde van de Andes, in Argentijns Patagonië. Door de regenschaduw van het gebergte is dit gebied aanzienlijk droger dan de Chileense westkant; in één klap kom je in een totaal andere wereld terecht. Perito Moreno is de eerste plaats die we bereiken. Hier tanken we en slaan we proviand in, want voorlopig is dit de laatste plek met menselijk contact. Vervolgens volgt een lange rit door een van de meest afgelegen regio’s van het land: het eenzaamste deel van de Ruta 40. Deze Argentijnse tegenhanger van Route 66 loopt van de Boliviaanse grens in het noorden tot aan Vuurland in het zuiden. Van de ruim 4.600 kilometer is een groot deel nog onverhard, waaronder onze route van vandaag van circa 400 kilometer. Rijden door deze leegte is een bijzondere ervaring. Het enige leven om je heen bestaat uit nandoes, een struisvogelachtige vogel, en guanaco’s, verwant aan de lama. Het lage, geel verkleurde gras versterkt het gevoel van eindeloze prairies en maakt deze dag tot een onvergetelijk hoofdstuk van de reis.

Het tweede deel van onze reis voert opnieuw door totale leegte, over eindeloze wegen. We nemen eerst de iets smallere Ruta 29 en sluiten daarna weer aan op de beroemde Ruta 40. Daarmee komen we in een gebied dat misschien nog meer verlaten is dan gisteren. We stoppen bij een van de weinige tankplaatsen in het kleine dorpje Tres Lagos en vervolgen onze weg over de Ruta 40. We rijden langs de oostzijde van het Lago Viedma en het Lago Argentino, het grootste meer van Argentinië. De laatste 30 kilometer naar El Calafate rijden we weer over asfalt. El Calafate is een plaats die veel toeristen aantrekt en dat is meteen merkbaar. Opeens is er weer keuze uit meerdere restaurants en zijn er souvenirwinkels. Iedereen komt hier vanwege de gletsjer.

De Perito Moreno-gletsjer is een van de weinige gletsjers ter wereld die zich nog steeds verplaatst. Deze enorme ijsmassa is ongeveer 30 kilometer lang en enkele kilometers breed en schuift dagelijks zo’n twee meter het meer in. Dat is niet alleen te zien, maar ook te horen. Al van ver hoor je het krachtige gekraak en geschuif van miljoenen kilo’s ijs, met een echo die weerkaatst tegen de bergen. Pas wanneer je er dichtbij staat, krijg je echt een goed beeld van de omvang van deze reus. Met enorme kracht breken ijsblokken van honderden kilo’s af en storten voor je ogen in het water. Vanwege het gevaar van rondvliegend ijs mag je de gletsjer tot op ongeveer één kilometer naderen. Dit indrukwekkende natuurgeweld laat gegarandeerd een diepe indruk achter.

Op naar Vuurland. Let op: hier kan het flink waaien. We rijden steeds verder naar het zuiden en dat merk je niet alleen aan de temperatuur, maar ook aan het landschap, dat langzaam verandert. Met de ferry steken we over naar het Vuurland en overnachten we in het kleine dorp Cerro Sombrero.

De helft van het Vuurland is Chileens en daar bevinden we ons nu ook. Net zoals het zuiden van Chili alleen via Argentijnse wegen bereikbaar is, geldt dat de Argentijnse kant van Vuurland uitsluitend via Chileense wegen te bereiken is. En daar ligt ons doel: Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld, het einde van de wereld. We hebben nog ongeveer 400 kilometer voor de boeg. Onderweg passeren we het prachtige Lago Fagnano en trotseren we de constante wind die aan deze kant van het eiland altijd aanwezig is. De bomen verraden dit meteen, want hun takken wijzen allemaal dezelfde kant op, gevormd door de wind. Ushuaia ligt schitterend tussen de met sneeuw bedekte bergtoppen van Vuurland. Je bent nu aangekomen in de zuidelijkste stad ter wereld die over de weg bereikbaar is. De stad ligt op de 55e breedtegraad en bevindt zich in vogelvlucht niet ver van Antarctica.

Je kunt deze dag gebruiken om het charmante plaatsje Ushuaia te verkennen, de kleurrijke huisjes te fotograferen of kennis te maken met de vriendelijke bewoners. Er is ook de mogelijkheid om per boot naar Puerto Williams te varen, een plaats die nog iets zuidelijker ligt. Verder naar het zuiden dan Puerto Williams kom je niet. Onderweg kun je pinguïns en zeeleeuwen zien.

Vandaag staat een lange rijdag op het programma. We vertrekken vroeg, rijden terug langs het Lago Fagnano, trotseren de harde wind en steken opnieuw de grens met Chili over. Porvenir is de grootste plaats in het Chileense deel van Vuurland. Het landschap is ruw en ongerept, met meren, rivieren, gletsjers en ijzige bergtoppen. De rivieren zitten vol forel en zalm en hier en daar zien we zelfs een bever. Langs de rotsachtige kliffen zijn bovendien pinguïns en zeeleeuwen te spotten.

Met de ferry steken we over naar Punta Arenas en verlaten we het Vuurland. Tussen de gele graslanden staan nu overal groepjes bomen. De meeste zijn bladloos, maar geven het landschap door hun vele takken een bijzondere sfeer. 

‍Net als het Nationaal Park Los Glaciares is ook het Nationaal Park Torres del Paine indrukwekkend in zijn grootsheid. De natuurpracht is hier minstens zo overweldigend. We rijden vroeg in de ochtend het park in en maken daar een optionele korte wandeling. Het is ook mogelijk om een uitgebreide tocht door het park te maken. Hoe dan ook vormt dit een passend en mooi slot van deze reis door een onvergetelijk natuurlandschap.

Je krijgt een transfer naar de luchthaven in Puerto Natales voor de vlucht naar huis.